ΦΟΒΆΜΑΙ Η' ΦΟΒΊΖΩ ;






 Εξήγησε μου τί συμβαίνει; Γιατί τόσος χαμένος χρόνος κ ακόμη περισσότερο γιατί τόση ανικανότητα να κερδηθεί το παρόν; Πέρα απ τη λογική κ ορθή διατύπωση του “ ποτέ δεν είναι αργά”, το στιγμιαίο συναίσθημα  της σύλληψης του χαμένου, μου ανακατεύει το στομάχι και μου χαρίζει το άγχος του.
κ αρχίζω να φοβάμαι...αλλά επειδή είμαι άτρωτη συνηθίζω να φοβίζω...
κ αναρωτιέμαι από τι είναι γεμάτες οι ψυχούλες μας; 

Διακρίνω τα ψέμματα και τα βλέμματα,
 τους στοιχειωμένους ψιθύρους και τις κλειδαμπαρωμένες καταιγίδες....πώς να τα περάσω όλα αυτά και να σ αγγίξω;
βαθιά μέσα μου θέλω να γίνω σημαντική κ όταν σε φοβίζω νιώθω σημαντική....θέλω να γίνω σημαντική για σένα, για τον κόσμο, για μένα...βαθιά μέσα μου ξέρω ότι  δρόμος τούτος του εγωισμού – να φοβάμαι κ να φοβίζω – με οδηγεί σε μία περιδίνηση δίχως τέλος
η ευτυχία βρίσκεται μαζί σου, μαζί μου, μαζί...αλλά κ ο αγώνας...
νομίζω πως πρέπει τα στοιβαγμένα τα βιβλία να ρουφήξω, να ψάχνω τον εαυτό μου...να μπω σε αυτή την μυστηριώδη ιεροτελεστία του φοβάμαι κ θέλω να ζω κ δεν φοβίζω για να κρυφτώ...να βρίσκομαι στις σελίδες του!!


κείμενο Αγάθη Κάλτσα
φωτογραφία / Ροζίτα Φοράδη