Αλγόριθμος



Στάση ορθή, σώμα κοκαλωμένο. Ανάσα αργή που στην εκπνοή πιέζει τα σωθικά. Βγάζω όλο τον αέρα από μέσα μου, φλερτάροντας με τα όρια της ασφυξίας και μετά εισπνέω απότομα, να γεμίσουν οι πνεύμονες και κάθε κύτταρο με όλη την σαπίλα και τα αρώματα του δωματίου και της σκέψης σου.
Εισπνοή και εκπνοή σε επανάληψη, σαν ματωμένος αλγόριθμος. «Ως αλγόριθμος ορίζεται μια πεπερασμένη σειρά ενεργειών , αυστηρά καθορισμένων και εκτελέσιμων σε πεπερασμένο χρόνο, που στοχεύουν στην επίλυση ενός προβλήματος». Εξίσωση ευθείας που διέρχεται από δύο σημεία. Πόσες οι αποδεκτές λύσεις;  Πόσες ευκαιρίες έχω ακόμα;  Να μείνω ή να φύγω;  Να σε λατρέψω ή να σε στείλω στον διάολο; Να σε γεμίσω φιλιά ή χαστούκια;
Σπάω την ακινησία, γέρνω μπροστά, έπειτα πίσω και 
ξανά μπροστά, επανάληψη υπνωτισμένη,σαν εκκρεμές.
Μυαλό θολό.Η λογική πιάνεται στα χέρια με το συναίσθημα,
χορεύουν μανιασμένα ένα τελευταίο τανγκό στο Γαλάτσι . 
Τζάμια σπάνε, φλέβες χτυπάνε και εγώ φτιάχνω σενάρια 
καταστροφής και παραδείσου, άσπρα και μαύρα σαν
γελωτοποιός μετρονόμος. Εξήγηση;  Λύση;  Απάντηση ;
Ακόμα καμία αποδεκτή. Μένω εκεί , σαν από πάντα ,
αναποφάσιστα και ειρωνικά. Απλά ανάμεσα.

κείμενο / Έφη Χυδεριώτου
Φωτογραφία / Δήμητρα Γλεντή